حواسم نبود

تو به من خندیدی

 و نمی دانستی

 من به چه دلهره از باغچه همسایه

 سیب را دزدیم

 باغبان از پی من تند دوید

 سیب را دست تو دید

 غضب آلوده به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خک

 و تو رفتی و هنوز

 سالهاست که در گوش من آرام آرام

 خش خش گام تو تکرار کنان

 می دهد آزارم

 و من اندیشه کنان غرق این پندارم

 که چرا

 خانه کوچک ما سیب نداشت.

شعر : حمید مصدق

نه نه نه

 این هزار مرتبه گفتم نه

 دیگر توان نمانده توانایی

در بند بند من

 از تاب رفته است

 شب با تمام وحشت خود خواب رفته است

و در تمام این شب تاریک

تاریک چون تفاهم من با تو

انسان افسانه مکرر اندوه و رنج را

 تکرار می کند

 گفتی

 امیدهاست

 در نا امید بودن من

 اما

 این ابر تیره را نم باران نبود و نیست

 این ابر تیره را سر باریدن

انسان به جای آب

 هرم سراب سوخته می نوشد

گلهای نو شکفته

 این لاله های سرخ

گل نیست

 خون رسته ز خک است

 باور کن اعتماد

 از قلبهای کال

 بار رحیل بسته

 و مهربانی ما را

 خشم و تنفر افزون

 از یاد برده است

 باورنمی کنی ؟

که حس پک عاطفه در سینه مرده است.

شعر : حمید مصدق

اسير

ترا می خواهم و دانم كه هرگز

به كام دل در آغوشت نگيرم

توئی آن آسمان صاف و روشن

من اين كنج قفس، مرغی اسيرم

ز پشت ميله های سرد و تيره

نگاه حسرتم حيران برويت

در اين فكرم كه دستی پيش آيد

و من ناگه گشايم پر بسويت

در اين فكرم كه در يك لحظه غفلت

از اين زندان خامش پر بگيرم

به چشم مرد زندانبان بخندم

كنارت زندگی از سر بگيرم

 در اين فكرم من و دانم كه هرگز

مرا يارای رفتن زين قفس نيست

اگر هم مرد زندانبان بخواهد

دگر از بهر پروازم نفس نيست

 ز پشت ميله ها، هر صبح روشن

نگاه كودكی خندد برويم

چو من سر می كنم آواز شادی

لبش با بوسه می آيد بسويم

اگر ای آسمان خواهم كه يكروز

از اين زندان خامش پر بگيرم

به چشم كودك گريان چه گويم

ز من بگذر، كه من مرغی اسيرم

من آن شمعم كه با سوز دل خويش

فروزان می كنم ويرانه ای را

اگر خواهم كه خاموشی گزينم

پريشان می كنم كاشانه ای را

شعر: شادروان فروغ

 بچر خانید

کلید را هرجور می خواهید

 بچرخانید

یک صندلی خالی

پشت همین در منتظر شماست

شایدشما را می خواهند اعدام کنند

یا شاید ...

اصلا چه فرق می کند

کلیدراچه جوربچرخانید

این دیوارکه شماچشم دیدنش را ندارید

روی سرمن خراب می شود

آب تمام متن راباخودش برده

تاصندلی آخرراهی نیست

این تمامی حرف نیست

یک نفراین متن رادزدیده

وزنش کم شده

شاید همین خودکاری که دست من است

متن را بالا کشیده

دیگر جای گلایه نیست

آن قدر بالا کشیده

که سرش به ماه می خورد

یک جای متن کم است

حتما

اسم شما راکم دارد

لطفا سوارشوید

با اولین کلمه ای که

 شمارا صدامی زند

تاایستگاهی که به چهارراه بعدی

 ختم می شود

یک راه بیشتر نمانده

عکس شمارا کنار دیوار می گذارم

آیینه دست شما چکار می کند؟

جای آیینه راگرفته اید

می خواهید عکس ماه راکنار همین ماه

 سنجاق کنید

قرمزی لبهایتان

درتمامی متن جریان دارد

نمی خواهم متهمتان کنم

اصلا جریان این چیزها نیست

داستان پلیسی یاعاشقانه

چه فرق می کند

شاهزاده ای کنار همین متن

باشما ملاقات می کند

پیرمردی عصایش را...

از دریا که نمی خواهیدعبورکنید

خانه های خالی را...

با اسم خودتان پر کنید

این جدول حل شدنی نیست

کار از این کارها گذشته

متن بدون صاحب شده

نترسید ،

پاچه ی شمارانمگیرد

صاحبش را می شناسد

شناسنامه تان را نشانش بدهید

آدرستان چه به درد می خورد

شماره مسلسل شناسنامه تان رابگذارید

تا تمام خشابها راتوی سینه ی همین متن

خالی کنم

همیشه نامه ایی که به آدرس شما پست می کنم

خالیست

حالا صندلی خالی را کسی پرکرده

هیچ حرف گفتنی ندارم

مورچه ها ازصفحه های سپید رد می شوند

نوشته ها را دریا میگیرد

دریا آخر این متن

جای خودش را به حوض کوچکی داده

که با سطل کوچک دل من پر شده

کاش می شد

تمام گلدان ها را آب داد

دیوار راخراب کن

خودت را ازاین متن بیرون بکش

مثل سطلی که دارد از دریا آب می کشد

یاته چاه گیر کرده ...

من با چاه های زمینی

هیچ نسبتی ندارم

چاه های آسمانی هم جای هواپیمای بزرگیست

از روی سرم رد می شوند

نگاه کن

یک نفر دارد از پشت شیشه ا ش

برایت دست تکان می دهد

شاید پلاک خانه ات رابرمیدارد

هواپیما می چرخد

و من آن قدر چرخ می خورم

که تمام چرخ وفلک های کودکیم

توی سرم دور می زنند

پلاک ها هنوز گردن کوچه آویزان

بدون این که هیچ عابری

نام خودش را یادداشت کرده باشد

تو خودت را هرجور می خواهی نشان بده

من هر جورمی خواهم می نویسم

می نویسم پری

که با دریا همسایه است

فانوسی برمیدارم

کناردریا

به انتظارت آن قدر می نشینم

که ملوانان در ترانه هایشان

نامم را

کنار گوش تو نجوا کنند

حالا من و متن را دریا

با خودش می برد

تو پری غمگین دریاها

خوابهایم همه ترس

                       همه درد

                              همه ناله

                                    همه دار

                                          همه فریاد.

اطاق خوابم دیوارهای بتون

                           سقف بلند

                                 دری به اندازه عرض

                                             گشوده به مسلخ .

                                                            دوستان خوابم

                                                                          با تاول پا

زخم تن

            دستهای بسته

                      چشم بندی بر چشم

                                    سینه ها گشوده بر آتش.

                                                                 دشمنان خوابم

                                                                              دشنه و شلاق بدست

کف به لب، عربده جو

                به کمین خانه دوست

                                 وضو گرفته با خون ما.

خیابانهای خوابم

               عاری از کودک وپرنده

                         کوچه به کوچه شلاق و شکنجه

                                                    درها همه بسته

                                                       درختانشان  چوبه‌ی دار.

بیداری خوابم

حسرت افتادن سیب

انتظار بلوغ نجوا

پاییدن تاریکی

بیداری خوابم

غلتیدن در خواب

سپردن گوش به ناله های

ارمغان باد پاییزی زندان

در این آغازین دوره ی سرد

در این ایام ناخوش نابرابر

در این افسون مرغان سیاهی یا سفیدی

کدامین دست بی پروا

کند آغاز نام خوب آزادی وطن را.

هیچکس نمی آید سراغ ما

ما بازماندگان جور زمانه ایم

بیکس و تنها در کنج خانه ایم

به دیدار مرگ در انتظار لحظه ایم.

ای کاش صبح بود

و مرگ ما در آفتاب نقش بسته بود

ای کاش می شنیدیم سگهای باغ پارس کنند

هرچند سگی در اینجا نیست

ای کاش کلاغها که ما عادت داریم به شنیدنشان

حالا آمده بودند

نه برای نجات بلکه برای مصاحبت

ای کاش نور ستاره ی شمال دیده می شد ای کاش.

تصویر خود گویاست

نماز و عبادت و نامه فرستادن قبول بارگاه الهی

مرا ببوس

سال ها دل طلب جام جم از ما می کرد

آنچه خود داشت ز بیگانه تمنا می کرد

گوهری کز صدف کون و مکان بیرونست

طلب از گم شدگان لب دریا می کرد

مشکل خویش بر پیر مغان بردم دوش

کو به تایید نظر حل معما می کرد

دیدمش خرم و خندان قدح باده به دست

واندر آن آینه صد گونه تماشا می کرد

گفتم این جام جهان بین به تو کی داد حکیم

گفت آن روز که این گنبد مینا می کرد

بی دلی در همه احوال خدا با او بود

او نمی دیدش و از دور خدایا می کرد

این همه شعبده ی خویش که می کرد اینجا

سامری پیش عصا و ید بیضا می کرد

گفت آن یار کزو گشت سر دار بلند

جرمش این بود که اسرار هویدا می کرد

فیض روح القدس ار باز مدد فرماید

دیگران هم بکنند آنچه مسیحا می کرد

گفتمش سلسله ی زلف بتان از پی چیست

گفت حافظ گله ای از دل شیدا می کرد

تصویر گویای همه چیز است خواستم مطلبی در این باره بنویسم اما گربه نگذاشت