حواسم نبود

نگو, بگو

panjareh53 — Tue, 11 Mar 2008 11:35:36 GMT

نگو بار گران بوديم و رفتيم

نگو نا مهربان بوديم و رفتيم

نگو اينها دليل محكمي نيست

بگو با ديگران بوديم و رفتيم

نگاه

panjareh53 — Sun, 09 Mar 2008 08:54:36 GMT

من نميگويم هرگز نبايد در نگاه اول عاشق شد اما اعتقاد دارم بايد براي بار دوم هم نگاه کرد

دشمن و دوست

panjareh53 — Sat, 08 Mar 2008 11:16:54 GMT

ما آن پاک دلانیم که به کس کینه نداریم...یک شهرپرازدشمن و یک دوست نداریم

قلب

panjareh53 — Sat, 08 Mar 2008 11:15:08 GMT

در قلبتو واسه کسی باز نکن اونی که دوست داره خودش کلید داره

قشنگ

panjareh53 — Sat, 08 Mar 2008 11:13:44 GMT

مهم نیست قشنگ باشی ، قشنگ اینه که مهم باشی ،حتی برای یه نفر

مادر

panjareh53 — Thu, 06 Mar 2008 11:36:31 GMT

مادر عزیزم روزت مبارک

شبی پسری کوچک نزد مادرش رفت که در آشپزخانه غذا درست می کرد و کاغذی به او داد. مادرش دستش را با پیشبند خشک کرد و آن کاغذ را به شرح زیر خواند:

بابت زدن چمن 5 دلار

بابت تمیز کردن اتاقم در این هفته 1 دلار

بابت خرید کردن برای شما 50 سنت

بابت مواظبت از برادر کوچکم 25 سنت

بابت بیرون بردن سطل زباله 1 دلار

بابت دریافت گواهینامه قبولی 5 دلار

بابت نظافت حیاط 2 دلار

جمع بدهکاری 75/14 دلار

مادرش به او که منتظر ایستاده بود نگاه می کرد و افکاری از ذهنش می گذشت. او مداد را برداشت و پشت آن کاغذ این عبارت را نوشت:

بابت نه ماهی که تو را حامله بودم و در درونم رشد می کردی، حساب نمی کنم، مجانی.

بابت تمام شبهایی که بیدار نشستم و از تو پرستاری کردم و برایت دعا کردم، حساب نمی کنم، مجانی.

بابت تمام زحمات و اشکهایی که در این سالها باعث شان تو بودی، حساب نمی کنم، مجانی.

بابت تمام شبهایی که با ترس گذراندم و نگرانی هایی که می دانم در پیش دارم، حساب نمی کنم، مجانی.

بابت اسباب بازیها و غذاها و لباسهایی که برایت خریدم و حتی پاک کردن بینی ات، حساب نمی کنم پسرم، مجانی.

و وقتی تمام اینها را با هم جمع کنی، کل هزینه عشق واقعی را حساب نمی کنم، مجانی.

وقتی پسرک خواندن آنچه را مادرش نوشته بود تمام کرد، چشمهایش پر از اشک شده بود.

در چشمان مادرش نگاه کرد و گفت: «مادر، خیلی دوستت دارم» سپس مداد را برداشت و با حروف درشت نوشت: «تمام و کمال پرداخت شد».

بادکنک

panjareh53 — Fri, 19 Oct 2007 09:23:11 GMT

بادکنکی ترکید

دلی شکست

لبی خندید!

دلم

panjareh53 — Wed, 19 Sep 2007 14:43:10 GMT

دلم گرفته است،دلم به اندازه ی غروب،به اندازه ی تک درختی در کویر گرفته است ...

دلم به اندازه ی بغض پرنده ای که می پرد و در ملکوت دور افق گم می شود ...

به اندازه ی جامی سرشار از سرخی و سیاهی مرگ ...

نمی دانم بوی شوقی که از نفس های غمناک این شب به جان می رسد از کرانه های

وصال توست یا از نرگس های مستی که بر کنار جاده انتظار روییده اند؟

دلم برای سکوت شب همیشه تنگ است...

دلم می خواهد دفتر دلتنگیم را باز کنم و از شب سرد و ساکتم،حرفها بگویم .

دلم می خواهد همه بدانند که اهنگ عبور را با تمام وجود احساس می کنم و

اشک های بدرقه گر عزیزم را سرازیر می کنم .

چه بگویم از هزاران امید سبزی که در خانه ی دلم ویران می شوند ؟؟

چه بگویم از شب های منحوسی که سپید خاموش را فریاد می زنند ؟؟!!

بال هایم می سوزند،بال های بی عروجم.بال هایی که در قفس مانده اند و

از پشت میله ها فغان سر می دهند . چه کنم ؟؟

میان کوچه های شب منم همپا... منم تصویر تنهایی... منم دلتنگ شب ...

دلم برای سکوت شب همیشه تنگ است ...و اینها بهانه ایست

دلم بیش از همه برای تو تنگ است ....

مرا به یاد بیاور. مرا از یاد مبر. که انعکاس صدایم درون شب جاری است ...

قبر

panjareh53 — Wed, 19 Sep 2007 14:40:13 GMT

بر سنگ قبر من بنویسید خسته بود

اهل زمین نبود نمازش شكسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید پاك بود

چشمان او كه دائماً از اشك شسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید این درخت

عمری برای هر تبر و تیشه دسته بود

بر سنگ قبر من بنویسید كل عمر

پشت دری مانده بود كه بسته بود...

تنهایی

panjareh53 — Wed, 19 Sep 2007 14:29:26 GMT

زندگی چون قفسی است؛

قفسی تنگ پر از تنهایی...

و چه زیباست لحظه ی غفلت آن زندانبان

پس از آن هم

پرواز...